pl | eng

Najciekawsze wystawy ostatniego kwartału 2014
Co i gdzie warto obejrzeć?

Czytano 2762 razy


Jesień to świetny czas na zwiedzanie światowych muzeów i galerii. Bilety lotnicze są tańsze, mniejsza ilość przypadkowych turystów sprzyja namysłowi i kontemplacji, a wakacyjne atrakcje nie kuszą tak, jak latem. Wiedzą to kuratorzy i często na jesień przygotowują najciekawsze wystawy.

Co ciekawego możemy obejrzeć tej jesieni?
Z pewnością warto pojechać do Paryża. Przygotowano tam kilka bardzo ciekawych wystaw. Dwie interesujące wystawy zorganizowano w Grand Palais – wielkiej przeszklonej hali wystawowej w paryskiej 8 dzielnicy, zbudowanej na wystawę światową Expo, która odbyła się w Paryżu w 1900 roku. Grand Palais został ponownie otwarty w 2005 roku po trwającym 12 lat remoncie i jest jedną z najnowocześniejszych hal wystawowych, z największym szklanym dachem w Europie. Odbywają się tam bardzo ciekawe wystawy, oparte o szeroką i hojną wizję historii sztuki. Od 22 września 2014 do 13 stycznia 2015 roku odbywa się tam wystawa Katsushika Hokusai, żyjącego w latach 1760 – 1849 jednego z najwybitniejszych i najpłodniejszych japońskich malarzy i twórców barwnych drzeworytów w stylu ukiyo-e. Jego dzieła wywarły w XIX wieku głęboki wpływ na europejskich impresjonistów, jak Claude Monet czy Vincent van Gogh, a co za tym idzie na współczesną sztukę zachodnią. Jego najbardziej znanymi dziełami jest 36 drzeworytów z widokiem na górę Fudżi, powstałych w latach 1826-33 w okresie Taito. Wystawa będzie podzielona na dwa etapy. W celu ochrony najbardziej wrażliwych dzieł, około stu prac zostanie w trakcie wystawy zastąpione innymi o podobnej jakości, znaczeniu i charakterze. Podczas trwającej 10 dni wymiany, wystawa będzie nieczynna (od 21 do 30 listopada 2014 roku}.
http://www.grandpalais.fr/en


Katsushika Hokusai. Wielka fala Drzeworyt. 1830. Źródło: wikimedia.org


Źródło: grandpalais.fr


Katsushika Hokusai. Longue vue Drzeworyt. Źródło: grandpalais.fr

Od 17 września 2014 do 2 lutego 2015 roku Grand Palais organizuje wielką retrospektywę prac francuskiej feministki, polityczki, modelki, malarki, rzeźbiarki i pięknej kobiety Niki de Saint Phalle (1930-2002), prywatnie żony szwajcarskiego rzeźbiarza Jeana Tinguely, z którym w 1981 roku wspólnie stworzyli Fontnnę Strawińskiego przed Centrum Pompidou w Paryżu. W czasie swojej bogatej kariery stworzyła przy pomocy różnych mediów kompleksowy zbiór prac głęboko osadzonych w problemach społeczno-politycznych drugiej połowy XX wieku. Obecność na scenie artystycznej zaczęła w 1961 roku prezentacją swoich Tirs – tarcz strzelniczych, obrazów, które "krwawiły". We wnętrzu białych obrazów artystka ukrywała pojemniki z farbą, które po ich przestrzeleniu wypływały i malowały dzieło. Niki de Saint Phalle jest współautorką słynnej zmysłowej Nany w Sztokholmie – ogromnej rzeźby w kształcie kobiecego ciała, do której wchodziło się przez waginę, mieszczącej wenątrz kino, ławeczkę dla zakochanych, bar coca-colowy, akwarium, planetarium oraz szereg instalacji i prac artystów. Bardzo znane są także jej monumentalne rzeźby w Ogrodzie Tarota w Toskanii. Ta retrospektywa jest okazją, aby spojrzeć wstecz na artystyczną drogę jednego z najmniej konwencjonalnych artystów swoich czasów. Była jedną z pierwszych kobiet – artystek, które zdobyły międzynarodowy rozgłos i uznanie, w czasie trwania swojej kariery, a przy okazji publiczną osobą. W latach 60-tych była w Europie co najmniej tak popularna, jak Andy Warchol w Stanach Zjednoczonych.





Niki de Saint Phalle. Święty Sebastian. Portret mojego kochanka. Źródło: grandpalais.fr


Niki de Saint Phalle. Dolorès. 1968. Źródło: grandpalais.fr

Centre Pompidou wystawa artysty, który podobno zabił malarstwo – Marcela Duchampa (1887-1968), głównie poprzez wprowadzenie do sztuki tzw. ready-mades. Wystawę skomponowano ze 100 różnorodnych dzieł artysty, koncentrując się głównie na rysunkach i malarstwie. Wystawa stanowi klucz do ponownego odczytania dzieła artysty – przez wpływ symbolizmu i kubizmu, inspiracje naukami matematycznymi, optyką, fizyką i mechaniką, po nonsensowny humor, nasycający jego prace. Mimo upływu ponad 50 lat od śmierci Duchampa, jego postać i wpływ na sztukę współczesną nadal uważane są za kontrowersyjne. Debata pozostaje otwarta...


Marcel Duchamp. Źródło: centrepompidou.fr


Marcel Duchamp. Źródło: centrepompidou.fr

We współpracy z nowojorskim Whitney Museum of American Art, Centre Pompidou przygotowało także pierwszą w Europię wielką retrospektywę poświęconą sztuce Jeffa Koonsa, aktualnie najdroższego artysty na świecie. Wystawa pokaże pełny zakres prac amerykańskiego artysty od 1979 roku do dnia dzisiejszego. Na retrospektywę złożą się rzeźby i malarstwo z muzeów na całym świecie, ukazane w porządku chronologicznym najważniejsze cykle twórczości artysty – od pierwszych dzieł stworzonych w duchu pop-artu, po dzisiejszy dialog z historią sztuki. Obok najnowszych prac, wystawa zaprezentuje najbardziej znane dzieła Koonsa, niektóre z określanych jako ikony współczesnej sztuki (między innymi Rabbit (1986), Michael Jackson i Bubbles (1988) czy Balloon Dog (1994-2000). Jeff Koons jest jednym z najbardziej znanych i ważnych, a jednocześnie jednym z najbardziej kontrowersyjnych współczesnych artystów, tworząc dzieła na pograniczu sztuki wysokiej i kultury masowej, flirtując z kiczem i będąc kimś na pograniczu artysty i celebryty z doskonałym wyczuciem rynku. Wystawa potrwa od 26 grudnia 2014 do 27 kwietnia 2015 roku.


Jeff Koons. Źródło: centrepompidou.fr

Najciekawsza wystawa jesieni w Niemczech to niewątpliwie Ludwig Goes Pop. Pictures of a Century CollectionMuseum Ludwig w Kolonii. Kolekcjonerzy Peter i Irene Ludwig zgromadzili pokaźną kolekcję pop-artu, w Museum Ludwig znajduje się największy zbiór poza USA i wystawa pokaże go wraz pokaźnym zestawem dzieł z innych muzeów (w sumie 150 dzieł, m.in. Roy Lichtenstein, James Rosenquist, Robert Rauschenberg czy Jasper Johns.). Wystawa potrwa od 3 października 2014 do 11 stycznia 2015 roku. Popularne, produkowane masowo, zbędne, tanie, zabawne, seksowne, błyskotliwe i uwodzicielske – tak w 1957 roku brytyjski twórca pop-artu Richard Hamilton sformułował nowy standard, który powinien charakteryzować dzieło sztuki. Wystawa w Museum Ludwig jest szansą na dokładne zbadania tego zjawiska i zrozumienie pop-artu jako wyrazu nowoczesnego stylu życia. W latach 1960. codzienność znalazła odbicie w dziełach sztuki – humorystycznych, ironicznych lub krytycznych, oddających ducha czasu pod postacią fragmentów i cytatów ze świata konsumpcji i reklamy, komiksów, nauki, technologii, erotyki czy mediów. Granica między kulturą wysoką i trywialną była passé – wkrótce pop podbił świat.


James Rosenquist. Bez tytułu (Joan Crawford Says...). 1964. Źródło: museum-ludwig.de


Tom Wesselmann. Pejzaż nr. 4. 1965. Źródło: museum-ludwig.de


Richard Lindner. Leopard Lilly. 1966. Źródło: museum-ludwig.de


Roy Lichtenstein. Takka Takka. 1962. Źródło: museum-ludwig.de

Wiedeń – w Albertinie od 12 września 2014 do 11 stycznia 2015 koniecznie warta obejrzenia wystawa 100 obrazów, rysunków i obiektów Joana Miró (1893 - 1983), jednego z największych hiszpańskich artystów XX wieku. Wystawa ukazuje poetycką naturę słynnego surrealisty. Malarstwo Miro charakteryzuje się poczuciem lekkości i spontaniczności. Artysta patrzy na świat z beztroską, niemal dziecięcą fascynacją wszystkim. Księżyce, gwiazdy i komety, oczy i owady, ptaki i kobiety wypełniają obrazy i są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych elementów jego sztuki. Prace Miro umożliwiają wgląd w jego poetyckiej percepcję i interpretację oryginału, w to, co jest rzeczywiście istotne w rzeczach, świecie i wszechświecie.


Joan Miró. Ptak i owady. 1938. Źródło: albertina.at


Joan Miró. Złoto-niebieski. 1967. Źródło: albertina.at


Joan Miró. Pejzaż. 1927. Źródło: albertina.at


Joan Miró. Kataloński chłop z gitarą. 1924. Źródło: albertina.at

Londynie można tym razem obejrzeć dwie doskonałe wystawy. Jedną z nich jest trwająca od 18 września 2014 do 5 stycznia 2015 roku w British Museum wystawa Ming: 50 lat, które zmieniły Chiny. Ta wspaniała wystawa eksploruje złoty wiek w historii Chin. W latach od 1400 do 1450 Chiny stały światowym supermocarstwem. Były rządzone przez jedną rodzinę – dynastię Ming, która założyła stolicę w Pekinie i wybudowała Zakazane Miasto. W tym okresie Chiny były bardzo otwarte na świat zewnętrzny. Chińscy artyści wchłonęli wiele fascynujących wpływów i stworzył jedne z najpiękniejszych obiektów i obrazów w historii. Wystawa prezentuje szereg spektakularnych eksponatów – wykwintnej porcelany, złota, biżuterii, mebli, obrazów, rzeźb i tkanin z muzeów w Chinach i na całym świecie. Wiele z nich dopiero niedawno odkryto i nigdy wcześniej nie były prezentowane poza Chinami.


Wizerunek pałacu w Pekinie. Malarstwo na jedwabiu. ok. 1480. Źródło: britishmuseum.org


Pudelko z laki 1403. Źródło: britishmuseum.org


Porcelanowa butelka 1403. Źródło: britishmuseum.org

Inną wartą obejrzenia wystawą w Londynie jest Rembrandt: Ostatnie lataNational Gallery zorganizowana we współpracy z amsterdamskim Rijksmuseum. Wystawa, która zgromadzi około 40 obrazów, 20 rysunków i 30 grafik – zestaw kluczowych dzieł wypożyczonych przez muzea Europy i Ameryki Północnej, w tym National Gallery of Art w Waszyngtonie i Mauritshuis w Hadze, da zwiedzającym możliwość poznania pasji i innowacyjności późnych dzieł Rembrandta. Ostatnie lata życia Rembrandta, między rokiem 1650, a jego śmiercią w 1669 roku, to najbardziej odkrywczy i płodny okres jego twórczości. Cechowała go wtedy niesamowita energia twórcza, jego styl stał się dynamiczny, a dzieła jeszcze bardziej wyraziste i głębokie. Z tego okresu pochodzą nowe i oryginalne interpretacje tradycyjnych tematów ikonograficznych. Wystawa będzie czynna w Londynie od 15 października 2014 do 18 stycznia 2015, a w Amsterdamie od 12 lutego do 17 maja 2015 roku.


Rembrandt. Autoportret w wieku 63 lat.. Źródło: nationalgallery.org.uk

I na koniec ciekawa wystawa, którą można obejrzeć w Kopenhadze. Od 13 września 2014 do 7 grudnia 2014 w Ny Carlsberg Glyptotek jest prezentowana międzynarodowa ekspozycja Kolor: czwarty wymiar, zajmująca się zagadnieniem koloru w antycznej rzeźbie, czyli czymś, co jest poza zasięgiem rzeźbiarza. Wystawa jest fascynującym doświadczeniem i rzuca zupełnie nowe światło na starożytne dzieła, które w naszych wyobrażeniach zawsze są białe i marmurowe. Opierając się na nowoczesnych metodach badawczych, na wystawie przedstawiono spektakularne rekonstrukcje ich pierwotnych polichromii. Tak bezpośrednie i sensualne wersje rzeźb wydają się być dla nas absolutnie nie do przyjęcia, tak głęboko mamy zakorzeniony ich współczesny obraz, który zwykliśmy uważać za klasyczny kanon. Wystawie towarzyszy prezentacja wyrafinowanych interdyscyplinarnych metod badawczych, które doprowadziły do tych odkryć..


Źródło: glyptoteket.dk



Życzę wszystkim wspaniałych, inspirujących artystycznych podróży.  


Joanna Furgalińska