pl | eng
artyści
projektanci


Natalia Romaniuk




Bio artysty

Urodziła się w 1985 roku w Bytomiu. Jest absolwentką Grafiki Warsztatowej na Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Dyplom obroniła z wyróżnieniem w pracowni Druku Cyfrowego u dr Dariusza Gajewskiego w grudniu 2009 roku.
Temat dyplomu „Być człowiekiem, to znaczy udawać
człowieka” był rozprawą o dekonstrukcji tożsamości jednostki w ponowoczesności. Stowarzyszenie Międzynarodowe Triennale Grafiki w Krakowie włączyło jej dyplom do przeglądu Najlepszych Polskich Dyplomów Graficznych. Uprawia: fotografię, grafikę warsztatową - akwafortę, grafikę cyfrową oraz grafikę projektową. W 2007 wzięła udział w warsztatach graficznych w Międzynarodowym Centrum Grafiki Artystycznej KAUS w Urbino we Włoszech. Miała 6 wystaw indywidualnych. Uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych w kraju i za granicą oraz w plenerach malarskich i projektach artystycznych. Mimo młodego wieku, jest laureatką wielu nagród i wyróżnień, a jej prace znajdują się w zbiorach w kraju i za granicą.




zobacz katalog artysty
Od artysty

Stworzyłam w swoich pracach zbiór rzeczy porzuconych, odpadów w produkcji tworzenia siebie, które są przywłaszczane i ponownie wykorzystywane do skonstruowania nowej wersji swojego „ja”. Próba zdefiniowania swej tożsamości daje często niekompletny obraz, pełen luk i miejsc pustych,
czy wypełnionych kolorem fragmentów wyraźnie do siebie niepasujących, będących próbą stworzenia nowej jakości. Na ich powłokach malują się liczne klęski i niepowodzenia.
Niektóre fragmenty utrzymane są w tonacjach zimnych błękitów, to jakby zapis spotkań z „Innym”, obojętnym, zamkniętym, „kolekcjonerem wrażeń”, przypadkowym przechodniem. Widoczny brak przywiązania do idei, ludzi, miejsc cechuje ulotny charakter tych spotkań. Ten przypadkowy przechodzień nie zapisał w grafice swojej twarzy. Pozostawił po sobie ślad w formie gestu, układu ciała, czy wręcz tylko wrażenia pewnej fizyczności. Porusza się w bezkształtnej przestrzeni tymczasowości, sugerującej zaledwie zarysy przedmiotów czy krajobrazów. Pomimo, że postacie tworzą grupy figuratywne są wyraźnie wyodrębnionymi jednostkami, które pchane przypadkowością znalazły się w danym miejscu i w danym czasie. Jednak mieniące się wszystkie ostrym kolorem, nie pozwalają by któraś z nich wysunęła się na prowadzenie,
by stała się lepsza.
Czasami przestrzeń grafiki wypełnia relacja quasi-intymna, kiedy obrazuje spotkanie dwojga. Czy można po nich oczekiwać głębi przeżyć, czy też jest naznaczona powierzchownością, fałszem, pozorem i ulotnością typową dla czasu ustawicznej zmiany tożsamości, czasu niestałości relacji, uczuć, doznań? Grafiki stawiają takie pytania bez aspiracji do udzielenia pełnej odpowiedzi.
Skłaniają raczej do refleksji ogólnej nad problemem dekonstrukcji tożsamości.

< powrót

podobne dzieła innych artystów